Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Grafika zastępcza dla video
Grafika zastępcza dla video
Podróż
Udostępnij:
Datowanie: 1967
Technika: technika własna
Materiały:poliester, metal
Rozmiar:szerokość: 110 cm, wysokość: 180 cm, głębokość: 60 cm
Sposób nabycia:zakup
Data nabycia: 22.09.1997
Numer inwentarzowy:MS/SN/R/259
Dzieło dostępne na ekspozycji:nie

Opis dzieła


Opis dedykowany osobom ze spektrum autyzmu

Włókno szklane, żywica poliestrowa, metalowy stelaż, 180 x110 x 60 

Alina Szapocznikow była rzeźbiarką. Tworzyła prace o kobietach, opowiadała kobiece historie.  Ona wynalazła rzeźbę z plastiku. Rzeźba z plastiku wcześniej nie istniała. 

Rzeźba Podróż to rzeźba z plastiku. Rzeźba Podróż to postać kobiety. Kobieta nie ma ubrania. Ciało kobiety jest blade. Piersi i usta kobiety są czerwone. Kobieta ma włosy do ramion i ciemne okulary przeciwsłoneczne.   Ta rzeźba nie ma wielu kolorów. Powierzchnia rzeźby jest szorstka. 

Pozycja ciała kobiety nie jest naturalna. Ona jest sztuczna. Ręce kobiety są wyciągnięte do przodu.  Palce przypominają trzymanie czegoś. Nogi są lekko rozstawione i ugięte. Ciało jest  wygięte do tyłu. Pozycja przypomina pozycję kierowcy w aucie. Kobieta to podróżniczka, ale bez auta. Nie ma ubrania, bo jest wolna. Podstawa rzeźby jest czarna. Ona jest bardzo ciężka i utrzymuje całą rzeźbę. 

Autor skryptu: Agnieszka Wojciechowska-Sej


Opis kuratorski

Dziwne ułożenie ciała postaci, mocne naruszenie statyki czyni rzeźbę Podróż tak niesamowitą i zagadkową. Tym bardziej, że jest to akt kobiety, nie będącej kuszącą pięknością, jak to zwykle bywało w tego rodzaju przedstawieniach, raczej zwracającej uwagę dziwacznością swojej pozy. Okulary przeciwsłoneczne stanowią podpowiedź. Wyobraźnia dopowiada, że postać jest podróżniczką, która została porwaną przez pęd kierowanego przez siebie pojazdu. Podróż ukazuje dynamikę pędu, porywającego ludzi w coraz odleglejszych i coraz szybszych wojażach. Stało się to możliwe dzięki zastosowaniu nowych technologii – świetlistego, lekkiego i łatwego do barwienia poliuretanu i żywic, z których została wykonana postać kobiety wsparta na niewidocznym metalowym stelażu i ciężkiej, metalowej podstawie. Rzeźbiarka wykorzystuje je, aby podjąć grę ze statyką, aby przemieszczając środek ciężkości wywołać wrażenie unoszenia się postaci w powietrzu. W wielu innych dziełach artystka wprowadzała innowacje technologiczne.

Anna Saciuk-Gąsowska (Cytat za: Abecadło, red. Jarosław Lubiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2010, s.nlb. [385]).

Alina Szapocznikow
Alina Szapocznikow

W 1963 roku artystka zamieszkała w Paryżu. Zaowocowało to użyciem nowych, niedostępnych w Polsce tworzyw sztucznych, z których powstały najważniejsze i najbardziej znane cykle jej prac: odlewy fragmentów własnego ciała (Usta, Brzuchy, Piersi) i ciała syna (Zielnik). Chora na raka, ukazała swoje doświadczenie śmiertelnej choroby i spowodowanego nią cierpienia w dramatycznych w wyrazie Nowotworach. Osobista perspektywa ujmowania cielesności łączy jej twórczość z przekształcającymi kobiece doświadczenie w materiał dla sztuki poszukiwaniami innych artystek, jak Anette Messager, Ewa Partum czy Natalia LL. Anna Saciuk-Gąsowska (Cytat za: Abecadło,...

Inne dzieła tego artysty
Zobacz także