Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Grafika zastępcza dla video
Grafika zastępcza dla video
Moja książka do kolorowania

Pauline Boty

Moja książka do kolorowania

Udostępnij:
Datowanie: 1963
Technika: malarstwo olejne
Materiały:płótno, farby olejne
Rozmiar:szerokość: 152 cm, wysokość: 122 cm; w ramie: 123 x 154 x 3 cm
Sposób nabycia:dar
Data nabycia: 08.11.1975
Numer inwentarzowy:MS/SN/M/1205
Dzieło dostępne na ekspozycji:tak

Opis dzieła


Opis dedykowany osobom ze spektrum autyzmu

Obraz Pauline Boty Moja książka do kolorowania jest darem Mateusza Grabowskiego. Mateusz Grabowski był właścicielem apteki i galerii obrazów w Londynie. Mateusz Grabowski na początku lat 60. pokazywał w swojej galerii obrazy młodych utalentowanych artystów. W 1975 roku podarował część swojej kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi. 

Obraz Moja książka do kolorowania zaliczamy do kierunku w sztuce, który nazywamy pop-art (sztuka popularna). Pop-art odwoływał się do kultury masowej. O kulturze masowej pisał w latach 60. Marshall McLuhan. Według Marshalla McLuhana żyjemy w globalnej wiosce. Na przykład: dzięki radiowym i telewizyjnym programom słuchamy często popularnych piosenek. W piosenkach odnajdujemy swoją osobistą historię (w latach 60. nie było internetu). 

Pauline Boty zapisuje na swoim obrazie słowa popularnej w latach 60. piosenki Moja książka do kolorowania. Melancholijna piosenka i obraz opowiadają o tym, że dziewczynę zostawił chłopak. Ona bardzo go kocha. Jej opuszczone serce stało się smutne, w kolorze niebieskim. Świat widziany przez ciemne okulary jest szary. Ramiona, które obejmowały ukochanego są puste. Pauline Boty pokazuje zielone korale, które dziewczyna nosiła, kiedy była z ukochanym. Pokazuje pokój, w którym płacze samotnie w ukryciu. Ukochany odszedł, pozostała pustka, kolor zniknął. Pauline Boty zmienia słowa piosenki. Może łączy słowa piosenki z tym, że ją też opuścił ukochany. 

Obraz jest podzielony na części. Każda część obrazu ma jakby komentarz z kilku linijek tekstu piosenki. Przypomina to trochę komiks. Widzimy na obrazie przedmioty, które kojarzą się z kulturą masową lat 60. Na przykład okrągłe ciemne okulary nosił John Lennon z zespołu The Beatles. Wtedy modne były duże plastikowe kolorowe korale. W latach 60. młodzi chłopcy nosili czarne skórzane kurtki lub czarne podarte swetry. Byli bladzi, niewyspani, a w kąciku ust trzymali papierosa. Tak wyglądali wtedy młodzi ludzie. Można to zobaczyć na filmach z lat 60. Tak wyglądali znani wtedy aktorzy: James Dean, Marlon Brando, Jean-Paul Belmondo, czy Zbigniew Cybulski.

Autor skryptu: Małgorzata Wiktorko


Tekst kuratorski:

Emocjonalnie przedstawiona historia zawiedzionej miłości jest osobistym doświadczeniem. Poszczególne zdarzenia tej opowieści ukazane są w kolejnych kadrach, na które podzielony jest obraz. Proste akcesoria jak okulary, korale, serce, czy naiwne wizerunki z sylwetkami przytulonych kochanków, miejscem zdarzenia , czy portretem palącego papierosa mężczyzny w czerni przedstawiają historię, w której przebiegu nastrój zmienia się od radosnego do ponurego. Inspiracją dla dzieła była rozsławiona przez Dusty Springfield, a napisana przez Freda Ebba i Johna Kandera piosenka, której słowa pojawiają się w poszczególnych kadrach. Forma obrazu sytuuje go pomiędzy komiksem a filmem, operując codziennymi akcesoriami w sposób typowy dla obu tych form wypowiedzi, aby przedstawić banalną historyjkę, stanowiącą powszechne doświadczenie. Malarskie przekształcenie sposobów tworzenia obrazu charakterystycznych dla kultury popularnej czyni z Mojej książki do kolorowania jedno z ważniejszych dzieł pop-artu. W innych pracach Boty materiałem, jaki wykorzystywała, były ikony świata filmu, jak Marylin Monroe czy Jean Paul Belmondo, oraz wizerunki postaci znanych dzięki mediom, jak Elvis Presley, Lenin, Albert Einstein (cykl Męski Świat I). tym męskim sławom przeciwstawiała akty anonimowych kobiet (cykl Męski Świat II), ujawniając swoim malarstwem nierówności utrwalane przez kulturę popularną.

Maria Morzuch Cytat za: Abecadło, red. Jarosław Lubiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2010, s.nlb.[49]

Wystawy

Pauline Boty, 2013-06-01 - 2013-11-13
Niezgrabne przedmioty. Alina Szapocznikow oraz Maria Bartuszova, Pauline Boty, Louise Bourgeois, Ev, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, 2009-05-14 - 2009-07-10

Pauline Boty

Urodzona  w Croydon (Wielka Brytania). Ukończyła londyńskie Wimbledon School of Art (1954-58) i Royal College of Art (1958-61). Identyfikowana z pop-artem, w swojej twórczości porusza tematykę społeczną: kobiecych i męskich ikon popkultury, tworzenia stereotypów i banalizacji życia. W ten nurt wpisuje się obraz z kolekcji MSŁ, inspirowany tekstem popularnej piosenki My colouring book - śpiewała ją Barbara Streisand, a potem Dusty Springfield. Sama Boty - nazywana "Bardotką z Wimbledonu" - wykreowała się na gwiazdę i symbol seksu. Chętnie fotografowała się w przebraniach i pozach zaczerpniętych z własnych obrazów (fotografie Johna Astona...

Zobacz także