Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Grafika zastępcza dla video
Grafika zastępcza dla video
Kompozycja przestrzenna (6)

Katarzyna Kobro

Kompozycja przestrzenna (6)

Udostępnij:
Datowanie: 1931
Technika: rzeźba
Materiały:stal, farby olejne
Rozmiar:szerokość: 25 cm, wysokość: 64 cm, głębokość: 15 cm, waga: 5,28 kg
Sposób nabycia:dar
Data nabycia: 15.12.1945
Numer inwentarzowy:MS/SN/R/1
Dzieło dostępne na ekspozycji:nie

Opis dzieła

Opis dedykowany osobom ze spektrum autyzmu

Katarzyna Kobro zrobiła rzeźbę z metalu. Artystka pomalowała metal na różne kolory. Wygięcie w kształcie litery S jest pomalowane na szaro. Łączy szerszą część dolną rzeźby z węższą częścią górną. Jest to rzeźba abstrakcyjna. Nie przedstawia rzeczy, roślin, zwierząt ani ludzi. Składa się z figur geometrycznych. Są to prostokąty połączone ze sobą pod kątem prostym. Pionowe i poziome prostokąty pomalowała na kolor czerwony, niebieski, żółty, biały i czarny. Biały prostokąt jest długi i wąski. Zanim Katarzyna Kobro zrobiła swoją rzeźbę dokładnie obliczyła długości wszystkich odcinków. Rzeźba ma dziury. Przez dziury można zobaczyć co jest za rzeźbą. Niektóre kolorowe, metalowe prostokąty wystają poza rzeźbę. Możemy sobie wyobrazić, że dalej je przedłużamy. Rzeźba poprzez wystające części i dziury łączy się z powietrzem, z przestrzenią. Aby poznać rzeźbę trzeba ją obejrzeć z każdego boku, z góry, z dołu.  Rzeźba Katarzyny Kobro może być pomysłem na budynek. 

Autor skryptu: Małgorzata Wiktorko


Opis dedykowany osobom słabo słyszącym i niesłyszącym

Kompozycja przestrzenna (6) Katarzyny Kobro jest datowana hipotetycznie na podstawie analizy formalnej. To ostatnia z serii 6 Kompozycji przestrzennych przekazanych przez samą artystkę do kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi. Nie odnotowana jednoznacznie w przebadanych źródłach międzywojennych. Na fotografii z „Wystawy Grupy Plastyków Nowoczesnych” Warszawa 1933 występuje Kompozycja przestrzenna, której przypisuje się chronologicznie numer 6, budzi to jednak wiele wątpliwości. „Rzeźbiarska strefa” została wpisana w figurę wydłużonego graniastosłupa, poddanego wewnętrznym, rytmizowanym podziałom według skali wielkości 5:8, 3:5, 2:3 na graniastosłupy i sześciany. Poszczególne płaszczyzny zestawione zostały pod kątem prostym. Łączy je płaszczyzna wygiętą w kształt litery „S”. W stosunku do poprzednich, kompozycja ta charakteryzuje się zastosowaniem bardziej skomplikowanych proporcji podstawowych wymiarów liniowych. Rzeźba jest asymetryczna, wertykalna, ażurowa przez co otwiera się na przestrzeń z każdej strony. Artystka zastosowała kolorowe polichromie: trzy kolory podstawowe (żółty, czerwony, niebieski) oraz „nie kolory” (biały, czarny, szary). Poszczególne kształty zostały pomalowane tym samym kolorem z dwóch stron. 

Katarzyna Kobro była jedną z inicjatorek Grupy a.r. Artystka uważała, że rzeźbę należy uwolnić od przymusu bycia bryłą. Według niej rzeźba stanowi równoprawny element przestrzeni, współistnieje z przestrzenią, która ją otacza i się z nią przenika. Każdy element kompozycji jest tak samo ważny.

Autor skryptu: Maja Pawlikowska


Datowana hipotetycznie na podstawie analizy formalnej. Jest ostatnią  z  serii  6 Kompozycji  przestrzennych przekazanych bezpośrednio  przez  artystkę  do  łódzkiej  kolekcji  muzealnej. Nie  odnotowana  jednoznacznie  w  przebadanych  źródłach
międzywojennych.  Identyfikowana  przez  J.  Zagrodzkiego z Kompozycją przestrzenną widoczną na fotografii z Wystawy
Grupy  Plastyków  Nowoczesnych
,  Warszawa  1933, co budzi jednak wątpliwość. Jej  materialne  granice  limituje  „strefa” wydłużonego  graniastosłupa,   poddanego   wewnętrznym   rytmizowanym podziałom wg. skali wielkości 5 : 8, 3 : 5, 2 : 3 na graniastosłupy  i sześciany,  których  boki  stanowią  „płaszczyzny  rzutowe”  poszczególnych  „kształtów  przestrzennych”,  wzajemnie
zestawionych pod kątem prostym i powiązanych płaszczyzną wygiętą  w „S”.  W stosunku  do  poprzednich,  kompozycja  ta
charakteryzuje  się  zastosowaniem  bardziej  skomplikowanych proporcji podstawowych wymiarów liniowych. Polichromowana  analogicznie  do Kompozycji  przestrzennej (4), tym razem generalnie zgodnie z zasadą jednobarwności obydwu powierzchni każdego kształtu

(Zenobia Karnicka, cytat z katalogu: Katarzyna Kobro 1989-1951. W setną rocznicę urodzin, kat. wystawy, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 1998, s. 134 )

Wystawy

Katarzyna Kobro, Władysław Strzemiński, Centralne Biuro Wystaw Artystycznych ZPAP, Łódź, 1956-12-01 - 1957-01-01
Précurseurs de l'Art Abstrait en Pologne / Prekursorzy sztuki abstrakcyjnej w Polsce , Galerie Denise René, Paris, 1957-11-15 - 1957-12-15
Kunst in Polen von der Gotik bis heute, Kunsthaus, Zurich, 1974-06-26 - 1974-09-08
Konstruktivismen i Polen 1923-1936 r., Galleriet Kulturhuset, Stockholm, 1975-10-31 - 1976-01-06
L'Avanguardia Polacca 1910-1978, Palazzo delle Esposizione, Roma, 1979-01-27 - 1979-03-04
Konstruktivizam u Poljskoj 1923-1936 r., Muzej Savremene Umetnosti, Beograd, 1979-09-17 - 1979-10-10
Katarzyna Kobro (1898-1951). W setną rocznicę urodzin., 1998-10-21 - 1999-01-17
Kobro y Strzemiński. Prototipos vanguardistas, Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofia, Madrid, 2017-04-25 - 2017-09-18

Katarzyna Kobro
Katarzyna Kobro

Rzeźbiarka i teoretyczka sztuki, była jedną z najwybitniejszych artystek związanych z awangardą międzywojenną w Polsce. Urodziła się w Moskwie w rodzinie o niemieckich korzeniach. Od 1917 roku studiowała w Szkole Malarstwa, Rzeźby i Architektury w Moskwie (później II Państwowe Wolne Pracownie Artystyczne) i szybko związała się ze środowiskiem lewicy konstruktywistycznej. W tym czasie poznała też swojego przyszłego męża, Władysława Strzemińskiego. W 1920 roku artystka przeniosła się do Smoleńska, gdzie współpracowała ze Strzemińskim, m.in. projektując plakaty dla Rosyjskiej Agencji Telegraficznej, ROSTA i uczestnicząc w obradach...

Inne dzieła tego artysty
Dzieła w tej samej kolekcji
Zobacz także