Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Jedna z cyklu kompozycji powstałych w bardzo wczesnej fazie rozwoju artystycznego Mariana Warzechy, w okresie gdy rozpoczynał studia na krakowskiej ASP. W grupie prac z tego czasu artysta wykorzystał papier ze starych rękopisów, gazet, roczników i książek – pozostałości odchodzącej w przeszłość kultury. „Najczęściej były to prace – mówi o nich artysta – których forma zbliżona była do kształtu głowy lub czaszki”. O ich kubistycznej proweniencji świadczy fragmentaryczność kształtów i obecność liter namalowanych na powierzchni papieru; ważnym punktem odniesienia były dla niego również kolaże Maxa Ernsta. Wykorzystany w tych pracach papier najczęściej nie był poddawany obróbce; surowość materiału umożliwiała artyście prowadzenie rozważań „na temat przestrzeni, jej podziału i tego, co sprawia, że daną płaszczyznę odbieramy jako bliższą, a inną jako dalszą. Zastanawiałem się, jak uzyskać przestrzeń nieokreśloną wobec reszty”.

Paweł Polit

Praca należy do cyklu powojennych kolaży, w których artysta zestawiał ze sobą wycinki papieru pochodzące ze starych rękopisów i druków – pozostałości odchodzącej w przeszłość kultury. O kubistycznej proweniencji tych prac świadczą geometryczne formy i litery namalowane na powierzchni papieru. Fragmenty tekstów tracą tu przezroczystość semantyczną; nawarstwione jedne na drugich, kojarzą się z upływem czasu. Zestawienie ze sobą surowych powierzchni służyło artyście prowadzeniu rozważań dotyczących „podziału [przestrzeni] i tego, co sprawia, że daną płaszczyznę odbieramy jako bliższą, a inną jako dalszą”.

Kompozycja abstrakcyjna w w pionie. Kolaż z użyciem stardoruków. Formy układają się w abstrakcyjną kompozycję z kół i wycinków koła z charakterystycznym białym kołem poniżej centrum, po lewej i dużą literą E w formie antykwy klasycystycznej naklejoną i pomalowaną na czerwono, umieszczoną niemal w samym centrum.