Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Katarzyna Kozyra

II Castrato

Udostępnij:
Datowanie: 2007
Technika: zapis cyfrowy dźwiękowy
Materiały:płyta DVD
Rozmiar:minuty: 16
Sposób nabycia:zakup
Data nabycia: 26.11.2007
Numer inwentarzowy:MS/SN/V/33
Dzieło dostępne na ekspozycji:nie

Opis dzieła

Kulminacją przejmującego spektaklu jest scena odcięcia sztucznych genitaliów od przybranego przez artystkę kostiumu stanowiącego imitację chłopięcego ciała. Inscenizacja odgrywana w siedemnastowiecznym teatrze z iluzjonistyczną dekoracją stylizowana jest na jednoaktową barokową operę i odwołuje się do historycznego zjawiska kastracji chłopców obdarzonych pięknym głosem, zjawiska, które wygasało w późnym baroku. Artystka z jednej strony eksponuje akt, który wykonywany w ukryciu umożliwiał najsłynniejsze operowe wykonania tamtych czasów, a z drugiej włącza ten akt w swoje dzieło przepracowywania tożsamości płciowej. Uzyskawszy ambiwalentną płciowo postać kastrata, a zatem chłopca, któremu uniemożliwiono stanie się mężczyzną, artystka odśpiewuje Ave Maria Schuberta. Il Castrato stanowi jedną z części cyklu W Sztuce Marzenia stają się rzeczywistością, nad którym Kozyra zaczęła pracę w roku 2003. Rozwijając swoje wcześniejsze działania, traktujące tożsamość płciową jako przebranie, w cyklu tym Kozyra przymierza kostium kobiecości w jednej z bardziej przesadzonych wersji – divy operowej. W tym celu bierze lekcje śpiewu operowego u maestro Grzegorza Pitułeja oraz lekcje u mistrza hiperkobiecości – berlińskiej drag queen Glorii Viagry. W szeregu performensów artystka realizuje marzenie o cielesnym przeistoczeniu, które tylko w sztuce może stać się rzeczywistością.

Jarosław Lubiak (Cytat za: Abecadło, red. Jarosław Lubiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2010, s.nlb. [209]).

Katarzyna Kozyra
Katarzyna Kozyra

W całej swojej twórczości podejmuje kwestię cielesności, początkowo analizując jej status w rzeczywistości kulturowej i społecznej – stąd w latach 90. była wiązana ze sztuką krytyczną. Zrealizowane w 1999 roku Święto Wiosny, wielokanałowa instalacja wideo, określa punkt przejścia od analizy do gry z płciową tożsamością i sformułowania artystycznej praktyki, w której cielesność staje się kostiumem. W tym samym roku filmem Łaźnia męska artystka reprezentowała Polskę na 49. biennale w Wenecji i otrzymała honorowe wyróżnienie. Jarosław Lubiak (Cytat za: Abecadło, red. Jarosław Lubiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2010, ...

Inne dzieła tego artysty
Dzieła w tej samej kolekcji