Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Grafika zastępcza dla video
Grafika zastępcza dla video
Portret wielokrotny

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Portret wielokrotny

Udostępnij:
Datowanie: ~ 1917
Technika: fotografia czarno-biała
Materiały:papier fotograficzny
Rozmiar:szerokość: 16 cm, wysokość: 11,3 cm
Sposób nabycia:zakup
Data nabycia: 11.04.1980
Numer inwentarzowy:MS/SN/F/454
Dzieło dostępne na ekspozycji:tak

Opis dzieła

Opis dedykowany osobom ze spektrum autyzmu
Informacje o artyście.
Józef Robakowski:
●    jest autorem filmów, zapisów wideo, cykli fotograficznych;
●    w filmach często odwołuje się do własnych przeżyć; na przykład w zapisie wideo O palcach  z 1982 roku artysta odwołuje się do swojego życia.

Opis dzieła:
●    jest to czarno-biały film, dźwiękowy; zapis cyfrowy na płycie DVD;                              
●    film trwa 10 minut;
●    jest zapisem wypowiedzi artysty;
●    w tle znajduje się trójkątny znak ostrzegawczy z błyskawicą → być może to podkreśla silne przeżycia artysty;
●    film jest zapisem zarejestrowanym kamerą umieszczoną w laptopie, dlatego obraz w filmie jest odwrócony.
Józef Robakowski wspomina jak wyglądał, kiedy miał 10 lat. Wtedy bardzo przeżywał, że ma piegi na całej twarzy, to były bardzo silne przeżycia. Jego koledzy śmiali się, że wszędzie ma piegi. Lekarz powiedział mu, że jak będzie dorosły piegi mu znikną. Rzeczywiście tak się stało - jest dorosły i nie ma piegów. Żałuje jednak, że nie ma już piegów. Gdyby miał teraz piegi byłby wyjątkowy. Markerem robi sobie kropki na całej twarzy. W ten sposób przypomina sobie swoje dzieciństwo i przeżycia związane z dojrzewaniem.

Autor skryptu: Małgorzata Wiktorko


Opis dedykowany osobom ze spektrum autyzmu

Stanisław Ignacy Witkiewicz był wszechstronnym artystą. Był pisarzem, dramatopisarzem, malarzem, fotografem, filozofem i teoretykiem sztuki. Witkiewicz używał pseudonimu Witkacy. 

Witkiewicz stworzył wiele fotografii autoportretowych. Często przebierał się i robił zdjęcia w różnych stylizacjach. W 1917 roku Witkiewicz stworzył Portret wielokrotny. To czarno-biała fotografia. Ta fotografia jest niewielka. 

Na zdjęciu jest Witkacy w mundurze oficerskim i czapce. Mundur to nawiązanie do służby wojskowej Witkacego. W czasie pierwszej wojny światowej Witkacy służył w armii carskiej. Witkacy był w Pułku Pawłowskim w Petersburgu. Pułk Pawłowski był elitarną jednostką wojskową.

Witkacy na zdjęciu siedzi tyłem. Artysta odbija się w lustrach. Dzięki lustrom na zdjęciu są cztery odbicia artysty. Postać artysty została zwielokrotniona. Eksperymenty z lustrami w fotografii były częste na początku XX wieku. Zwielokrotniony wizerunek to próba zobaczenie swojego sobowtóra. Takie zdjęcie jest ironiczne i śmieszne. 

Autor skryptu: Agnieszka Wojciechowska-Sej


„Zajmujecie się fotografią, a ja się nią bawię” – podobno miał powiedzieć Witkiewicz do znajomych fotografów. Nie świadczy to bynajmniej o niepoważnym podejściu do tej dziedziny twórczości, wręcz przeciwnie, zdanie to można rozumieć jako pewien program artystyczny wcielany w życie przy użyciu fotografii. Portret wielokrotny jest pracą, w której krzyżuje się kilka wątków twórczości Witkiewicza. Można w tym portrecie dostrzec skłonność artysty do idei sobowtórów, którą manifestował choćby swoimi licznymi pseudonimami: Witkacy, Witkasiewicz, Witkaze, Witkasik itp. W postaci Witkiewicza, zapatrzonej w swoje odbicia, można dopatrzeć się egocentrycznego rysu jego twórczości. Portret wielokrotny może też być odebrany jako rodząca się idea jedności w wielości, która była podstawą jego programu estetycznego. Przede wszystkim jednak zobaczyć tu można Witkacego rozkoszującego się specyficzną dziwnością świata.

Karol Jóźwiak (Cytat za: Korespondencje. Sztuka nowoczesna i uniwersalizm, red. Jarosław Lubiak, Małgorzata Ludwisiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2012, s. 592).

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Jako malarz, portrecista, pisarz i dramaturg prezentował model artysty totalnego, dla którego sztuka była nie tylko twórczością, ale również wyrazem bolesnego odczucia rozpadu wartości i świata. Ważnym elementem jego aktywności była również fotografia – początkowo wykonywał pejzaże i serie portretów. Istotne w jego zdjęciach było zafascynowanie twarzą i możliwościami fotografii, która pozwalała rejestrować krótkotrwałe, zmienne stany emocjonalne. W latach 20. i 30. fotografia była dla Witkacego formą utrwalenia jego „teatru życia”, była grą z własną osobowością – prawdziwą i wyimaginowaną. Ewa Gałązka  (Cytat...

Zasoby - elementy zespołu
Inne dzieła tego artysty
Zobacz także