Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Michael Kidner

Oranż, róż, błękt, zieleń

Udostępnij:
Datowanie: 1965
Technika: malarstwo olejne
Materiały:płótno, farby olejne
Rozmiar:szerokość: 86,4 cm, wysokość: 121,5 cm
Sposób nabycia:dar
Data nabycia: 20.11.1975
Numer inwentarzowy:MS/SN/M/1262
Dzieło dostępne na ekspozycji:nie

Opis dzieła

Jednym ze sposobów na uzyskanie efektu wibracji i poruszenia w obrazie jest odpowiednie użycie koloru. Dzięki zastosowaniu intensywnych barw o podobnym natężeniu – oranżu, błękitu, zieleni i różu – uzyskany został efekt pozornej radiacji koloru. Wężowe formy wydają się „świecić” i przenikać nawzajem, a oglądający odnosi wrażenie, że falujące linie przesuwają się – w efekcie nie tyle widzi skończony kształt, ile jest wręcz hipnotyzowany barwą. Złudzenie oka było jednym z zadań op-artu. Użycie fosforyzujących, „psychodelicznych” barw, ale i „zabawa” z odbiorcą, która przypominała ćwiczenia z podręczników psychologii, sprawiły, że był to drugi kierunek obok pop-artu, który zyskał szeroką popularność w latach 60. XX wieku. Obrazy op-artowe były krótkim etapem w twórczości Michaela Kidnera w drodze ku dziełom systemowym, w których permutacje i przekształcenia elementów układały się w multiplikowane wzory lub figury geometryczne. Praca z kolorem i znalezieniem dla niego odpowiedniego kształtu była dla niego poważnym badaniem widzenia, które zbliżało jego sztukę do nauk ścisłych. To racjonalne podejście pozostało charakterystycznym rysem całej jego twórczości. jak pisał, cechowało ją poszukiwanie szczęścia – eudaimonii, rozumianej jako stan radości osiągalny jedynie dzięki życiu zgodnemu z rozumem.

Paulina Kurc-Maj (Cytat za: Abecadło, red. Jarosław Lubiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2010, s.nlb. [141]).

Michael Kidner
Michael Kidner

Jeden z najważniejszych XX-wiecznych twórców brytyjskich związanych ze sztuką optyczną i systemową. Studiował historię, antropologię (Cambridge University) i architekturę krajobrazu (Ohio State University). Jego kompozycje były prezentowane na nowojorskiej wystawie promującej sztukę optyczną The responsive eye (MoMA, 1965). Od lat 70. zajął się też kompozycjami z elastycznych materiałów, obrazującymi napięcia w przestrzeni. Jako jeden z pierwszych artystów wspomagał się w swojej pracy komputerem (1975). Paulina Kurc-Maj (Cytat za: Abecadło, red. Jarosław Lubiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2010,  s. 141).

Zobacz także