Kolekcja Sztuki XX i XXI wieku

Ten bezsensowny, choć nieobojętny, kształt to humanoid zawinięty w wór. Niektórzy twierdzą, że to bawół z głową w kuble – wystają zeń uszy, a kubeł jest pomalowany w czerwone żyjątka... W manifeście Realizm mistyczny z 1988 r. artyści grupy KOŁO KLIPSA napisali: „Syntetyzujemy mistykę, realizm, symbol, ironię [...] Prawem naszego myślenia jest prawo metamorfozy, dopuszczające przekształcenie wszystkiego niemal we wszystko”. Bawół w galeryjnym ekosystemie nie mieszkał sam, był fragmentem precyzyjnie zaplanowanej „całości” – takim to terminem Knaflewski nazywał wystawy grupy w formie environmentów, aranżowane zależnie od tematu lub wiodącego nastroju ekspozycji (wystawa druga – festynowo-jarmarczna, wystawa trzecia – geometryczna, wystawa czwarta – spożywcza) oraz właściwości przestrzeni wystawienniczej. Od trzeciej wystawy KOŁO KLIPSA poszczególne dzieła przestały być sygnowane przez artystów, a uznane za wspólne realizacje uczestników.

Maciej Cholewiński (Cytat za: Korespondencje. Sztuka nowoczesna i uniwersalizm, red. Jarosław Lubiak, Małgorzata Ludwisiak, Muzeum Sztuki w Łodzi, Łódź 2012, s. 934)

Leszek Knaflewski był jednym z założycieli grupy Koło Klipsa (1983-1990). Ugrupowanie współtworzyło ruch nowej ekspresji lat 80., korzystając również ze spuścizny surrealizmu i pop-artu. Działania artystów miały charakter antysystemowy i były powiązane z poznańską sceną punkową. Po drugiej wystawie w 1985 roku członkowie grupy zrezygnowali z autonomicznych postaw na rzecz kolektywnie kształtowanych zestawień obiektów i narracji prezentacji. Obiekt przedstawiający człekokształtną masę, nazwaną bawołem, stanowił element instalacji, nazywanych przez Knaflewskiego „całościami”. Podstawowym założeniem Koła Klipsa było transformowanie rzeczywistości poprzez niecodzienne zestawienia i wizualne gry wyobraźni. Artyści proponowali także odczuwanie sztuki pozaracjonalnie, poprzez intuicje i emocje oraz uwydatnienie wrażeniowości dzieła.