Wendelien van Oldenborgh

Supposing I love you. And you also love me

Udostępnij:
Datowanie: 2011
Technika: film barwny z dźwiękiem, videoinstalacja, zapis cyfrowy
Materiały: płyta blu-ray
Rozmiar:czas trwania 14 min (loop)
Sposób nabycia:zakup (dotacja MK)
Data nabycia: 07.08.2013
Numer inwentarzowy: MS/SN/V/89

Opis dzieła

Do realizacji pracy artystka zainscenizowała dwa nagrania i sesje zdjęciowe w holenderskim studiu radiowym. W jednym z nich młodzi ludzie o imigranckich korzeniach rozmawiają o trudnościach życia w Holandii, m.in. o strachu, jaki wzbudzają przez swoją odmienność religijną lub etniczną, marginalizacji i ograniczeniach, na jakie napotykają. W drugim nagraniu znany filozof i teolog muzułmański Tariq Ramadan zastanawia się, w jaki sposób w deklaratywnie demokratycznym i otwartym społeczeństwie pewne głosy są wyciszane, ignorowane i izolowane. Sytuacja zainscenizowana przez Wendelien van Oldenborgh wskazuje więc na różne symptomy zaniku lub iluzoryczności sfery publicznej, która w europejskich liberalnych demokracjach miała służyć pokojowej reprezentacji i mediacji interesów i konfliktów różnych grup społecznych. Nie funkcjonuje jednak w obliczu ich realnego rozwarstwienia i politycznego populizmu. Odwołując się do Nietzscheańskiej koncepcji tragedii, Tariq Ramadan dostrzega w sztuce możliwość artykulacji dramatów, cierpienia i sporów nie do pogodzenia, w tym świadomego określenia się jednostki wobec zależności od wspólnoty. W sztuce można pomyśleć zatem o przestrzeni publicznej, w której wybrzmiewają trudne lub ignorowane kwestie. Wendelien van Oldenborgh inscenizuje taką platformę przy pomocy języka formalnego, łączącego architekturę z polifonią tekstów, obrazów, dźwięków. W utworze przypominającym tragedię wszystkie elementy, głosy, rodzaje wypowiedzi (subiektywne doświadczenia młodzieży i uczony dyskurs Ramadana) rezonują wzajemnie i wchodzą ze sobą w uważne relacje. Tutaj wszystko się liczy i łączy, tak jak w miłości.

Półkolisty mur, w którym umieszczone są siedzenia dla oglądających projekcję, nawiązuje do projektu SESC Pompeia w São Paulo autorstwa Liny Bo Bardi   przestrzeni stymulujących wolne społeczne interakcje. Kolejną architektoniczną ramą jest radiowe studio nagrań – dzieło holenderskiego modernizmu, znak egalitarnej i przejrzystej organizacji życia. To ambiwalentne przestrzenie, których potencjał może zostać zamknięty przez zablokowanie i tłumienie głosów użytkowników albo ożywiony w interakcji i we współbrzmieniu z nimi – jak w sytuacji zainscenizowanej przez artystkę.

Joanna Sokołowska

Bibliografia

kat. wystawy: "Niewczesne historie" w Muzeum Sztuki w Łodzi, Niewczesne historie, katalog wystawy, Łódź : Muzeum Sztuki w Łodzi, 2012, s. 157-163.

Wendelien van Oldenborgh

Artystka pochodzi z Holandii, tworzy filmy i rozbudowane architektonicznie instalacje filmowe/wideo. Studiowała w Goldsmiths, University of London (1982-86) i w  École nationale supérieure des Beaux-Arts in Paris (1989-1990). W swojej twórczości bada, jak imperialne narracje historyczne, narracje mniejszościowe i kontrhistorie manifestują się w przestrzeni publicznej, w złożonych interakcjach społecznych oraz urbanistyce. Ważnym punktem wyjścia dla jej prac jest kolonialna przeszłość Holandii. W trakcie tworzenia filmów często współpracuje i improwizuje z uczestnikami i uczestniczkami nad scenariuszami i ostatecznym kształtem pracy. Do...