Kolekcja Sztuki Dawnej

Prezentowany obraz należy do grona tzw. zopfów (z niemieckiego: zopf – warkocz), tj. scen z polowań, których uczestnicy przedstawiani są w strojach z XVIII wieku, a ich ubiór dopełniają charakterystyczne białe peruki zakończone warkoczem. Zopfy należały do grona popularnych przedstawień, które dzięki swojej dekoracyjności znajdowały szerokie grono miłośników i nabywców. Alfred Wierusz-Kowalski tworzył zopfy według ściśle określonego schematu i palety barwnej. Do modelu tego wpisuje się obraz ze zbiorów Muzeum Sztuki w Łodzi. Kompozycję cechuje jasna kolorystyka. Głównym akcentem pozostaje postać jeźdźca w czerwonym surducie, dosiadającego białego konia. Tło kompozycji stanowi jesienny las, porośnięty drzewami gubiącymi brązowo-złote liście. Na dalszym planie dostrzec można zasnute chmurami niebo.

Obraz znajduje się w kolekcji muzeum od 1948 roku, nabyty został od osoby prywatnej.

Maria Milanowska 

Jesienny dzień. Szaro-niebieskie, zachmurzone niebo. Zadrzewiona polana. Na pierwszym planie, w centrum, znajduje się młody mężczyzna na siwym koniu. Zwróceni są ¾ w prawo. Mężczyzna wzrok kieruje w naszą stronę. Ma szczupłą twarz, małe oczy, prosty nos, wąskie usta. Na głowie biała peruka z kręconymi puklami przysłaniającymi czoło i uszy. Włosy zebrane są do tyłu i związane na karku czarną tasiemką. Na peruce czarny trójrożny, płaski kapelusz z podwiniętym ku górze rondem. Myśliwy ubrany jest w czerwony płaszcz. Lekko rozchylony na piersi i przy szyi odsłania biały kołnierzyk i żabot. Poły płaszcza odkrywają beżowe spodnie. Nogawka schowana jest w cholewie wysokiego czarnego buta. Mężczyzna ma zgięte na wysokości pasa ręce. Trzyma w nich lejce. W lewej ręce ma także biały bacik. Na dłoniach białe sięgające za nadgarstek rękawiczki. Jeździec siedzi w beżowym siodle. Koń lekko pochyla głowę. Ma czarne duże oczy, krótką beżową grzywkę. Unosi i zgina lewą przednią i prawą tylną nogę. Zwierzę stoi na zielonej trawie pokrytej drobnymi, żółtymi liśćmi. Teren układa się w drogę prowadzącą od dolnej krawędzi obrazu, w jego głąb. Z lewej strony grunt lekko się unosi. Wzniesienie biegnie od dolnego lewego narożnika w głąb obrazu. Na nim, tuż przy lewej krawędzi obrazu, w połowie jego wysokości namalowany został drugi jeździec. Zwrócony bokiem, w prawo. Ubrany w czerwony płaszcz i czarną, spłaszczoną czapkę. Na prawo od niego kilka drzew. Pierwsze jest niskie. Ma cienki pień, na gałązkach pojedyncze liście. W głębi, dwa potężne drzewa, z rozbudowanymi konarami. Bezlistne. W prawym dolnym narożniku obrazu są szaro-brązowe, duże kamienie. Z prawej, wzdłuż linii prowadzącej w głąb obrazu, także rosną drzewa. Mają ciemnobrązowe pnie i rozłożyste konary. Na gałęziach pojedyncze, żółte liście.