Janusz Bąkowski

Janusz Bąkowski

1922 - 2005

Był wszechstronny, twórcą, zajmował się fotografią, grafiką, malarstwem i rzeźbą, eksperymentował z wideo. Jako artysta był samoukiem. Przed 1939 r. pracował w zawodzie wyuczonym jako elektryk. W latach 1944-45 więzień obozu koncentracyjnego w Mauthausen, gdzie osadzony był też Zbigniew Dłubak, jego wieloletni przyjaciel, z którym dzielił się artystycznymi doświadczeniami. Po wojnie wrócił do Warszawy. Zajmując się rysunkiem i grafiką uczył się też w Pracowni Konserwacji Architektury Monumentalnej. Od 1958 r. zaczął łączyć grafikę projektową z fotografią, a od 1968 r. eksperymentować z fotografią. Tworzył obrazy, w których zdjęcia przetwarzane były za pomocą systemów matematycznych (metodę zastosował też w swoim malarstwie i rzeźbie).

Członek Związku Polskich Artystów Fotografików - walnie przyczynił się do powstania Małej Galerii ZPAF w Warszawie. Pierwszą wystawą zaprezentowaną w październiku 1977 r. w galerii była właśnie ekspozycja Bąkowskiego. Rozpoczął również wieloletnią współpracę z Jadwigą Przybylak, z którą w latach 80. XX w. zrealizował ponad tysiąc godzin materiałów filmowych - z życia Nowego Jorku (1988-89), Warszawy, a także dokumentację zdarzeń artystycznych. Stworzyli też szereg filmów eksperymentalnych m.in. Najkrótszą Historię Krajów Europy Wschodniej (1990).

Autor filmów eksperymentalnych, min. Subway (1989) i Scrabs (2004). Uczestnik wystaw m.in. Fotografowie Poszukujący w Galerii Współczesnej w Warszawie (1971), Kwadrat - wystawa indywidualna w Małej Galerii PSP-ZPAF w Warszawie (1977), prezentacja fotografii polskiej w International Center of Photography w Nowym Jorku (1979), La Photographie Polonaise 1900-1981 w Centre George Pompidou w Paryżu (1981), Subway - wystawa indywidualna w PAAS Galery w Nowym Jorku (1989), Niefoto-grafie - wystawa indywidualna w Małej Galerii ZPAF w Warszawie (1997). Pośmiertna wystawa prac Janusza Bąkowskiego miała miejsce w warszawskim Teatrze Wytwórnia na przełomie 2005 i 2006 r.

Dzieła