Urszula Broll-Urbanowicz
Malarka, jedna z kluczowych postaci powojennego życia artystycznego na Górnym Śląsku. W latach 1949-1955 studiowała w katowickim oddziale krakowskiej ASP na kierunku grafika propagandowa. W czasie studiów poznała Konrada Swinarskiego, który udostępniał grupie studentów fragmenty Teorii Widzenia Władysława Strzemińskiego i wprowadzał w awangardową perspektywę historii sztuki. Jako współtwórczyni zawiązanej w tamtym okresie grupy ST-53, brała udział w wystawach organizowanych najpierw w prywatnych mieszkaniach, a później, w 1956 r. w pierwszej oficjalnej prezentacji grupy, na której poznała swojego przyszłego męża Andrzeja Urbanowicza. Wystawiała m.in. na 2. i 3. Wystawie Sztuki Nowoczesnej (1957, 1959), w galerii Krzywe Koło (1959), brała udział w plenerach w Osiekach (1963, 1964).
Wraz z Urbanowiczem od 1960 r. mieszkała i tworzyła w pracowni przy ul. Piastowskiej 1 w Katowicach, która funkcjonowała jako niezależne centrum kultury. Aktywnie angażowała się w prowadzoną na Piastowskiej działalność wydawniczą, także jako tłumaczka. Współtworzyła grupę Oneiron i brała udział w organizacji pierwszej w Polsce gminy buddyjskiej.
Jej twórczość plastyczna przechodziła kilka etapów, od interpretacji Teorii Widzenia i abstrakcji inspirowanych przemysłowymi krajobrazami, przez malarstwo materii, po trwające najdłużej poszukiwania wewnętrzne skupione na duchowości, filozofii Wschodu i studiach indyjskich mandali.
W 1983 r. wyprowadziła się do miejscowości Przesieka na Dolnym Śląsku, gdzie powstać miała kolonia buddyjska. Od tego momentu poświęciła się buddyzmowi oraz konsekwentnie rozwijała własny abstrakcyjno-oniryczny styl malarski, regularnie wystawiając swoje prace w BWA w Jeleniej Górze (m.in. 1997, 2005).
Jej prace znajdują się m.in. w zbiorach: Muzeum Sztuki w Łodzi, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum Śląskiego w Katowicach, Muzeum Historii Katowic.
