To, co i jak widzimy, zależy nie tylko od punktu obserwacji, ale także od możliwości naszego ciała, używanych technologii, przyjętych założeń, posiadanej wiedzy i przekonań. Sztuka XX i XXI wieku analizuje granice percepcji, a jednocześnie je poszerza. Uczy nas dostrzegać to, co często umyka uwadze. Zbiory Muzeum Sztuki w Łodzi pozwalają prześledzić, jak artystki i artyści podejmowali temat widzenia i jego uwarunkowań.
Żaden sposób widzenia nie jest neutralny. Rozwój technologii pozwolił dostrzec to, co niewidoczne gołym okiem – przenieść ludzką skalę na poziom mikroskopowy i planetarny. Epoka cyfrowych mediów i nadmiaru obrazów nie tylko dała nam nowe narzędzia, ale też wymaga od nas innych metod czytania otaczającej rzeczywistości. W niektórych przypadkach geometryczne diagramy czy wizualizacje danych oddają złożoność współczesnych relacji lepiej niż fotografia czy realistyczny obraz. Wystawa zachęca do dostrzeżenia różnorodności sposobów widzenia i zrozumienia ich uwarunkowań oraz zależności: od intymnego spojrzenia po obrazy z kamer przemysłowych, od realizmu po abstrakcję.
Artystki i artyści, posługując się językiem analitycznym lub intuicyjnym, udostępniają nam swój punkt widzenia i pomagają zrozumieć inne. Zwracają uwagę na relacyjny charakter spojrzenia oraz władzę, która się z nim wiąże – kto patrzy, na kogo i z jakiej pozycji. Sztuka często wymaga aktywnego uczestnictwa: poszukiwania nowych sposobów widzenia i przekraczania utartych schematów. W ten sposób może stać się impulsem do zmiany postawy – od biernej obserwacji do krytycznego zaangażowania, zarówno w muzeum, jak i poza jego murami.
Kafelki
Lista
