Strategia rozwoju kolekcji


Kierunek rozwoju Kolekcji Sztuki XX i XXI w. wynika ze strategii opracowywania dziedzictwa awangardowego, uwypukla praktyki, które ją kontynuują, przekształcają oraz uaktualniają. Awangarda stanowi jeden z kluczowych punktów odniesienia dla sztuki współczesnej. Ma także fundamentalne znaczenie dla kolekcji i misji Muzeum Sztuki, wyznaczając perspektywę dla refleksji teoretycznej, projektów badawczych oraz propozycji kuratorskich. Rozwój kolekcji jest więc silnie zakorzeniony w wieloletniej historii instytucji i budowanej przez nią tożsamości. Jednocześnie, dobór prac dokonywany jest z myślą o przyszłości i kontynuowaniu etosu awangardowej sztuki, która niejako programowo zaangażowana jest w kwestie społeczne. Taki kierunek wymaga także obecności w kolekcji prac konfrontujących się z wyzwaniami współczesności. Podejmowane przez nie tematy, wynikające z aktualnych debat, pozwalają na nowe sposoby odczytania awangardy. Dzięki zestawianiu ze sobą wielu różnych perspektyw artystycznych i ideowych, kolekcja Muzeum Sztuki w Łodzi jest ciągle żywym organizmem, reagującym i wpływającym na rozwój współczesnej kultury.

Kolekcja Sztuki XX i XXI w. jest rozbudowywana w trzech zasadniczych obszarach:

I. Przekształcanie tradycji sztuki nowoczesnej w sztuce współczesnej

Sztuka współczesna daje nam szansę na powtórne przyjrzenie się kluczowym zagadnieniom twórczości, ale także celom społecznym i politycznym, które przyświecały artystom związanym z awangardą. Kontynuacje i zerwania, które widzimy we współczesnej nam twórczości, pozwalają na ciągłe ponowne odkrywanie sztuki z pierwszej połowy XX wieku. Kolekcja rozbudowywana jest więc o prace, które w istotny sposób mogą budować kontekst dla tak pomyślanej prezentacji sztuki awangardowej.

II. Przemieszczanie kanonu sztuki nowoczesnej

Proces budowy zestawień prac poza wynikaniem chronologicznym może prowadzić również do innych przewartościowań. Rozwój sztuki współczesnej oddziałuje na rozumienie tradycji sztuki nowoczesnej. Zbiory poszerzane są o dzieła, które, zgodnie z obecnym stanem wiedzy, eksponują jej złożoność. Jest to element pracy nad przemieszczeniem i poszerzaniem kanonu nowoczesności. Największy nacisk kładziony jest na konceptualizm, nowe media i performans, a także archiwa artystów.

III. Istotne zjawiska sztuki współczesnej

Zjawiska sztuki współczesnej stanowią najbardziej twórcze odpowiedzi czy komentarze dla tematów wynikających z aktualnych sytuacji społecznych, kulturowych, politycznych i ekonomicznych. Istotne są tu strategie właściwe sztukom wizualnym otwierającym nowe, inne czy wyjątkowe sposoby postrzegania, rozumienia, a nawet zachowania. Sztuka może być przecież rozumiana także jako zestaw narzędzi poznawczych i obiektów umożliwiających translację doświadczeń i wiedzy. Ta cecha ma szczególne znaczenie w zakresie sztuki globalnej, pozyskiwanej do kolekcji instytucji, która dzięki osadzeniu w lokalnym kontekście jest w stanie ukazywać procesy uniwersalne.