Władysław Malecki

Władysław Malecki był przedstawicielem szkoły monachijskiej. Jako malarz realista najchętniej podejmował tematykę pejzażową. Artysta był również rysownikiem. 

Władysław Malecki na świat przyszedł we wsi Masłów (obecnie województwo świętokrzyskie). Był jednym z trojga dzieci szlachcica, Ignacego Maleckiego oraz Karoliny de domo Chmielewskiej. Pomimo tytułu, rodzina borykała się z problemami materialnymi. Ojciec artysty był pracownikiem administracyjnym, następnie zaś związał się z Zakładem Górniczym w Suchedniowie, gdzie był kasjerem. 

Edukację artystyczną Władysław Malecki rozpoczął w Warszawie, gdzie w latach 1852–1856 uczył się w Szkole Sztuk Pięknych w pracowni pejzażysty Chrystiana Breslauera. Po zakończeniu nauki w Szkole, ze względu na trudną sytuację materialną, podjął pracę jako pomocnik Antonia Sacchettiego w pracowni przygotowującej dekoracje teatralne. Jednocześnie doskonalił warsztat malarski. Na rok 1861 przypadł jego debiut wystawienniczy w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych. Zaprezentował wówczas dwa pejzaże. Tematyka ta pozostawała dominującą przez cały okres aktywności artystycznej Maleckiego. 

Na początku października 1866 roku, dzięki przyznaniu stypendium rządowego, Malecki wyjechał do Monachium, by podjąć studia na tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych. Przez dwa lata był uczniem Eduarda Schleicha. W stolicy Bawarii w sposób naturalny zbliżył się do polonii artystycznej skupionej wokół Józefa Brandta i Juliusza Kossaka. Malecki zawarł również znajomość z braćmi Gierymskimi. Na ukształtowanie stylu Maleckiego wpływ wywarła nie tylko edukacja akademicka, ale również samodzielne poszukiwania artystyczne. Malarz bardzo aktywnie uczestniczył w ruchu wystawienniczym. Jego obrazy można było oglądać regularnie podczas wystaw w warszawskiej Zachęcie. Prace malarza prezentowano także w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych oraz za granicą, m.in. w Monachium, Berlinie, Wiedniu i Londynie (gdzie w 1874 roku otrzymał złoty medal, a w 1877 roku – srebrny podczas wystaw w Crystal Palace). 

W 1869 roku Malecki założył pracownię malarską w Białogonie koło Kielc. Rok później zdecydował się powrócić do Monachium, gdzie spędził kolejną dekadę, uznawaną za najciekawszy okres w jego twórczości. W 1880 roku malarz zamieszkał w Warszawie. Zainteresowanie jego twórczością stopniowo spadało. Około 1887 roku Malecki podjął posadę nauczyciela rysunku w Kole. Po kolejnym pobycie w Warszawie, przypadającym na lata 1890–1896, malarz osiadł ostatecznie w Szydłowcu. Ostatnie lata życia artysty upłynęły na borykaniu się z narastającymi problemami zdrowotnymi i pogarszającą się sytuacją materialną. Władysław Malecki zmarł w Szydłowcu w 1900 roku. 

Zachowany dorobek artysty ukazuje jego zainteresowanie naturą. Pejzaże cechuje różnorodność tematyczna: od widoków wsi i miasteczek, poprzez krajobrazy górskie czy leśne. Artysta bardzo oszczędnie wprowadzał sztafaż, wielokrotnie z niego rezygnując. 

W kolekcji muzeum znajduje się jedna praca artysty – Droga wiejska (1873). 

Maria Milanowska