Krajobraz zmienia się wraz z tym, jak go postrzegamy. Bywa źródłem surowców, przestrzenią duchowej odnowy, romantyczną ucieczką czy symbolem wspólnoty narodowej. Od początku rewolucji przemysłowej sztuka dokumentowała tempo industrializacji – czasem z fascynacją wobec postępu, częściej z rosnącym niepokojem o przyszłość środowiska. Rozwój nauk przyrodniczych i technologii przekształcił sposób myślenia o miejscu człowieka wśród innych organizmów, wyznaczając granice między „naturą”, a „kulturą”.
Niepohamowany rozwój i pogoń za zyskiem – zarówno w świecie kapitalistycznym, jak i socjalistycznym – doprowadziły do głębokich przemian oraz degradacji przyrody. W reakcji na szkody wyrządzone przez industrializację sztuka zaczęła się zwracać ku przednowoczesnym źródłom wiedzy i duchowości oraz tradycyjnym systemom wartości, poszukując w nich inspiracji i strategii przetrwania. Od lat 70. XX wieku, w obliczu coraz bardziej widocznych skutków kryzysu ekologicznego, sztuka zaczęła pełnić także funkcję aktywistyczną. Artyści nie tylko rejestrowali przemiany krajobrazu, ale również budowali świadomość i proponowali nowe sposoby myślenia o naturze. „Naturalne” przestało być oczywiste – stało się kategorią, którą w świecie przekształconym przez człowieka trzeba negocjować na nowo.
Kafelki
Lista
