Maria Pinińska-Bereś

1931 - 1999

Marię Pinińską-Bereś, wymienianą dziś wśród najważniejszych polskich rzeźbiarek i performerek, często włącza się w krąg sztuki feministycznej, choć sama nie chciała być tak jednoznacznie klasyfikowana. Studiowała rzeźbę u Xawerego Dunikowskiego w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od lat 60. artystka pracowała nad swoim indywidulanym stylem rzeźby, która zyskała charakterystyczny kształt około połowy lat 70. Od tego czasu w twórczości artystki kluczową rolę zaczęła odgrywać tkanina i lirycznie potraktowana tematyka „kobieca” – zarówno dotycząca kobiecego ciała, jak i tożsamości, a także ról lub cech przypisywanych kobietom. Do najbardziej znanych prac Pinińskiej-Bereś należą surrealizujące, a zarazem bardzo zmysłowe w formie obiekty, w których elementy kobiecego ciała połączone zostały ze strukturą przedmiotu użytkowego. Bardzo często artystka szyła swoje prace ręcznie i używała tworzyw kojarzących się z miękkością ciała, jak pikowane kołdry i poduszki, a dominującymi kolorami kompozycji były odcienie różu. Druga połowa lat 70. to także czas, w którym w twórczości Pinińskiej-Bereś istotną rolę zaczynają odgrywać akcje artystyczne. Brała udział w licznych wystawach w Polsce, a w 2015 roku jej rzeźby pokazywano w Tate Modern w Londynie w ramach wystawy The World Goes Pop.